We're Not Here To Be Loved
Fleshwater stopt veel in een kort debuut. We're Not Here To Be Loved verbindt zware alternatieve rock, shoegaze en een hardere ritmische rand in negen songs. Melodieën blijven helder, ook wanneer de gitaren dicht worden. De jaren negentig zijn duidelijk herkenbaar, maar energie geeft de bekende klanken urgentie.
Baldpate Driver opent sterk. Wazige gitaren en donkere melodische beweging geven gewicht. Twee zangpartijen maken ruimte binnen het arrangement. De veranderingen komen snel maar blijven duidelijk. Hard en zacht kunnen zo bij één song horen.
Marisa Shirar bepaalt veel van die balans. Haar zang geeft Closet directe emotionele kracht en laat grote melodieën boven de gitaarlagen uitkomen. Anthony DiDio vormt een lager, beheerster contrast. De stemmen werken daardoor anders. De beste arrangementen maken van dat verschil beweging, niet alleen nog een laag.
Vaart is er ook. Woohoo en het heel korte Kiss The Ladder zetten hun melodieën tegenover actieve drums en ruwe gitaren. The Razor's Apple biedt opnieuw een heldere melodie. Linda Claire beweegt grungier binnen hetzelfde geluid. Die tracks houden songs net zo belangrijk als sfeer.
Enjoy kiest een donkerder route door Björks origineel. De sombere begeleiding en onrustige zangklank geven een ander effect. Foreign sluit breder af. Zware openingsriffs veranderen naar wazige gitaren en uitgewisselde zang. De verschillende stemmingen komen in één laatste track bijeen.
De compacte duur is een kracht en een grens. Sommige ideeën zijn voorbij voordat ze kunnen groeien. Korte songs laten hun melodieën soms onaf. Ook de invloeden zijn makkelijk te herkennen. Toch geeft het spel genoeg eigen karakter. Wie zware gitaar met heldere melodieën, contrasterende stemmen en vaart onder een dromerig oppervlak zoekt, heeft hier een sterke keuze.
