But Here We Are
Rescued gebruikt het herkenbare Foo Fighters-geluid ongewoon direct. De gitaren openen breed, Dave Grohl zet zijn stem hard aan en het refrein zoekt gezelschap in verwarring. But Here We Are laat die vertrouwde gebaren noodzakelijk voelen voor de songs.
Het album uit 2023 is opgedragen aan Taylor Hawkins en Grohls moeder Virginia. Rouw geeft de teksten een middelpunt, maar de muziek reageert op verschillende manieren. Under You verbindt een vlotte, uitnodigende melodie met moeite om afwezigheid te aanvaarden. The Glass is kwetsbaarder. De melodie draagt gewicht zonder steeds meer volume nodig te hebben.
Het titelnummer is een van de sterkste harde songs. Grohls zang drukt tegen de grenzen van het arrangement. De instrumenten blijven onder hem bewegen in plaats van een comfortabele achtergrond te worden. Nothing At All gebruikt een rustig begin en grote ontlading effectief, maar de vorm is vertrouwder. Sommige vroege nummers winnen meer door hun emotionele doel dan door een volledig eigen muzikaal idee.
Show Me How verandert de sfeer met zachtere gitaar en de combinatie van Grohl en dochter Violet. De stemmen geven nabijheid die een groot refrein had kunnen verliezen. Ook Hearing Voices brengt ruimte. Het wordt geen ononderbroken oefening in krachtige geruststelling.
The Teacher wijkt beslissend af. De tienminutenstructuur beweegt tussen stemmingen in plaats van een gewone song uit te rekken. Terugkerende ideeën worden tijdens de ontwikkeling onrustiger. De laatste lawaaistoot is verdiend doordat het nummer tijd heeft genomen. Rest begint daarna rustig, laat vervorming het arrangement overnemen en keert terug naar stilte.
Die afsluiters vergroten het bereik van de hele plaat. Twijfel mag bij de muziek horen, in plaats van iets te zijn dat een refrein moet oplossen. But Here We Are is krachtig doordat vertrouwde rocktaal ruimte maakt voor gevoelens zonder nette afronding.
