Wasting Light
Rope herinnert eraan dat een Foo Fighters-song pakkend kan zijn zonder rechtdoor te bewegen. De gitaarfiguur stopt en start, het ritme blijft in balans en het refrein krijgt genoeg ruimte om groot te voelen. Aan zulke details ontleent Wasting Light veel energie.
Bridge Burning opent met hoekiger gitaren, voordat de hele band krachtig aanvalt. Dave Grohl heeft de vertrouwde combinatie van melodie en spanning in zijn stem, maar het arrangement geeft hem iets concreets om op te reageren. Taylor Hawkins is vooral sterk wanneer hij tussen de grote accenten beweging toevoegt, in plaats van die alleen te versterken.
White Limo maakt de zware kant het onstuimigst. De vervormde zang en razende gitaren laten weinig subtiliteit toe. Juist die felheid zorgt voor een duidelijke omslag. Dear Rosemary brengt een andere ruwheid via de gastzang van Bob Mould. Een vrij direct nummer wordt daardoor persoonlijker voor de betrokken muzikanten.
Arlandria zet de rustige passages tegenover een veel breder refrein. These Days gebruikt een vergelijkbare ontlading bij een meer beschouwende melodie. De arrangementen zijn eenvoudig, maar geven de emotionele veranderingen een duidelijke muzikale vorm. De songs zijn sterk genoeg om de krachtige productie nuttig te maken, niet alleen decoratief.
I Should Have Known is het meest uitgewerkte rustige stuk. Bas en donkere instrumentkleuren dragen zang die niet zozeer wil oppeppen, maar iets moeilijks probeert te verwerken. Walk brengt daarna de open, vooruitkijkende stemming terug. De geleidelijk groeiende intensiteit maakt het grote slot geloofwaardig.
Sommige passages blijven minder hangen, vooral wanneer een refrein gewone coupletten moet redden. Toch houdt Wasting Light opmerkelijk goed zicht op zijn sterke kanten. Het spel is energiek, de gitaren hebben verschillende taken en de melodieën blijven door de herrie heen helder. Het is een van de compleetste hardrockplaten van de band. De emotionele variatie geeft de kracht betekenis.
