Inescapable
Op Inescapable combineert Godsticks zware ritmes met meer nadruk op melodie. De gitaren kunnen scherp en krachtig klinken. De arrangementen bieden daarnaast ruimte aan opener zang. Dat contrast levert sterke songs op. De gepolijste klank en vertrouwde aanpak beperken soms wel de impact.
Denigrate opent effectief. Een harde riff maakt plaats voor rustige begeleiding, waarna het refrein de kracht terugbrengt. Die wisselingen zorgen voor spanning. De gitaarsolo wordt een nieuw onderdeel van de song, die zo niet steeds op hetzelfde intensiteitsniveau blijft.
Victim neemt meer tijd. De onrustige sfeer houdt de stem dichtbij op de voorgrond en bouwt spanning op door terughoudendheid. Surrender spreekt melodieuzer en directer aan. De wisselende plaatsing van akkoorden en de beweging onder de zang maken het toch meer dan een eenvoudige rocksong.
Ook het zware materiaal heeft karakter. Relief gebruikt een dreigend gitaarritme. Resist stuurt het spel naar agressievere progressieve metal.
Change geeft de groep meer ruimte voor ontwikkeling. Het rustige begin groeit geleidelijk naar een veel zwaardere uitvoering. Het contrast wordt daarmee onderdeel van de compositie.
Breathe zorgt voor een andere aantrekkelijke klank. De lichte sfeer en heldere melodie bieden verlichting tussen al het gewicht. Time keert terug naar een hoekig, krachtig ritme. De melodieuze en zware kanten van de band blijven nauw verbonden.
Er zijn kanttekeningen. Sommige pakkende lijnen klinken nadrukkelijk geconstrueerd. Het gitaarspel kan ook meer indruk maken dan emotioneel raken. De zang houdt de muziek samen, maar de gladde afwerking helpt het donkere karakter niet altijd.
Inescapable werkt vooral wanneer spanning en melodie zich samen mogen ontwikkelen. Het is een knappe, vaak boeiende plaat. Het onderscheidende spel tilt hem boven de vertrouwde momenten uit. Iets meer loslaten zou de band nog verder kunnen brengen.
