Suck Out the Poison
He Is Legend maakt zijn zware rock op Suck Out the Poison ruwer en nadrukkelijker southern. De riffs hebben droog, krachtig gewicht. Schuylar Croom schakelt tussen melodieuze zang en veel rauwere voordracht. Het past goed bij de combinatie van pakkende melodieën en agressie, al houdt het album zijn beste ideeën niet overal even sterk vast.
Dixie Wolf (The Seduction Of...) introduceert de verandering met stevige gitaar en ritme rond grovere zang. Attack of the Dungeon Witch houdt de vaart erin. Snelle gitaarlijnen gaan naar een harder slot. De opening heeft duidelijke lichamelijke impact zonder de melodieën op te geven die de band toegankelijk maken.
Electronic Throat zet de southerngitaar scherper neer. Het openingsfiguur maakt plaats voor zwaar spel. Dat contrast houdt de identiteit van de song helder. Stampede zet de kracht sneller voort. Gitaarwerk en zangwisselingen horen bij een geconcentreerde energiestoot.
The Pot Bellied Goddess heeft binnen hetzelfde zware geluid meer melodische vorm. Crooms stem verlegt de nadruk. Mushroom River gebruikt lagere, zwaardere gitaren en later een sterkere growl. Zo kan de nieuwe richting meer dan één intensiteit bevatten.
De twee instrumentale passages overtuigen minder binnen het geheel. Opening houdt het bij korte piano. Cannonball Hands (The Tomato Parade) geeft bas en sfeer ruimte. Beide bieden contrast, maar onderbreken ook een plaat die vooral door de vaart van de volledige band boeit.
De lange afsluiter (((Louds zet ruwe gitaar, een breed zangbereik en een vrouwelijke gaststem in een groter arrangement. Het is ambitieus, al heeft de plaat dan al veel aandacht gevraagd. Ook wordt de terugkeer naar rauwe zang aan songuiteindes soms voorspelbaar.
Suck Out the Poison heeft veel overtuigende riffs en karakter. Southernrock en zware muziek passen goed bij de band. De beste songs geven die combinatie een doel. Een kortere reeks en meer variatie in de ontwikkeling zouden de kracht over de hele plaat beter laten aankomen.
