Downward Is Heavenward
Isle of the Cheetah geeft een overtuigende reden om in een rocksong de lange weg te nemen. De gitaren waaieren uit terwijl Matt Talbott zo kalm zingt dat de omvang bijna gewoon voelt. Hum laat het arrangement rond een kleine menselijke aanwezigheid groeien. Downward Is Heavenward vindt steeds kracht in die verhouding.
De plaat klinkt zorgvuldig uitgewerkt zonder fysieke kracht te verliezen. Vervormde gitaren blijven als verschillende lijnen hoorbaar, de bas staat stevig en drums geven elke uitbreiding vorm. Ook de grootste passages bevatten details die aandacht belonen.
Ms. Lazarus is compacter. De lichte ritmiek bereidt de zware wisseling efficiënt voor en contrasteert met de lange tracks. Ook Comin' Home geeft een geconcentreerde energiestoot. Zulke korte songs laten ruimte tussen de brede arrangementen.
Afternoon with the Axolotls is een van de beste lange stukken. De stem blijft beheerst terwijl gitaar en drums veel meer emoties eromheen oproepen. Er is geen onafgebroken reeks zangmelodieën nodig, omdat de partijen anders op elkaar blijven reageren. De kracht opent de muziek in plaats van alleen hard aan te komen.
Dreamboat voegt met onrustige gitaren een andere kleur toe. De golvende coupletten maken de zware bandinzet dramatisch. Hum schakelt tussen fijn en hard zonder beide als tijdelijk effect te behandelen. Ze horen bij dezelfde song.
Talbotts gelijkmatige zang vraagt misschien gewenning. Hij geeft weinig van de theatrale nadruk die je bij zulke grote muziek kunt verwachten. Dat wordt ook een voordeel: er is ruimte om te horen hoeveel de instrumenten uitdrukken.
Downward Is Heavenward is diep zelfverzekerd. De songs verschillen in lengte en route, maar begrijpen gezamenlijk hoe gewicht, ruimte en melodie werken. Een hoogtepunt hoeft niet te worden aangekondigd. Een andere gitaarkleur of goed geplaatste druminzet laat soms het hele beeld kantelen.
