S.C.I.E.N.C.E.
Op S.C.I.E.N.C.E. mag de bas net zo goed voorop als de gitaar. Dat bepaalt een groot deel van de aantrekkingskracht. Incubus maakt zware muziek met een beweeglijk middelpunt. Het ritme kan draaien, veren en zich even van de riff losmaken, voordat de hele band weer gezamenlijk neerkomt.
Redefine laat de lichamelijke kracht daarvan meteen horen. De bas van Dirk Lance staat nadrukkelijk vooraan. De vervormde gitaar van Mike Einziger maakt het harder zonder de beweging plat te drukken. Brandon Boyd wisselt beheerste zang af met een gejaagdere voordracht. Zijn stem is nog een instrument dat de spanning kan veranderen.
New Skin en A Certain Shade of Green halen veel uit de combinatie van een sterke groove en scherpe agressieve uitbarstingen. Vooral dat laatste gaat dringend vooruit. Het spel blijft precies genoeg op elkaar afgestemd om de accenten te laten tellen. Er zit verrassend veel nauwkeurigheid in deze energieke muziek.
Summer Romance (Anti-Gravity Love Song) verandert de temperatuur. De zwevende melodie en de saxofoonpassage bieden een meer ontspannen omgeving. Het ritme bewaart een stille verbinding met de omliggende songs. Deep Inside neemt een andere route, van een soepel couplet naar veel ruigere delen. De overgangen horen bij het karakter en houden het speels, ook wanneer het begint te schuren.
Draaitafels en extra percussie verbreden de klanken, maar de ideeën sluiten niet altijd soepel aan. Verschillende zware tracks gebruiken vergelijkbare veranderingen in tempo en aanval. Door het volle geluid kan een veelbelovend detail verdwijnen voordat het indruk heeft gemaakt. Soms is de rusteloze aanpak spannender dan het nummer dat eruit voortkomt.
Juist die ongeduldigheid houdt S.C.I.E.N.C.E. ook boeiend. Incubus durft een ongemakkelijke afslag te nemen als daar iets interessanters kan liggen. De beste nummers maken dat risico de moeite waard. Ze combineren het plezier van een harde riff met een ritmesectie die weigert alleen dienstbaar te zijn. Onder de eerste herrie valt veel te volgen.
