Wanderer
The Intersphere houdt de songs op Wanderer compact. De Duitse band combineert alternatieve rock met progdetails, maar kiest in deze tien tracks voor heldere melodieën en directe refreinen in plaats van lange instrumentale passages. Dat maakt de plaat toegankelijk, al haalt het schonere geluid ook iets van de felheid weg.
Het titelnummer laat die balans goed horen. Een eenvoudig, pakkend gitaarfiguur krijgt steun van een actieve ritmesectie en Christoph Hesslers gepassioneerde zang. De aantrekkingskracht zit in de samenwerking tussen die onderdelen. Onder de melodie gebeurt genoeg om te voorkomen dat een rechttoe rechtaan rocksong te gewoon wordt.
Bulletproof brengt met een zware elektronische basklank een andere kleur in het geluid. Down gaat verder richting een dansbare groove. Who Likes To Deal With Death? houdt het ritme levendig zonder de gitaren op te geven. Popideeën passen de band duidelijk goed. De songs willen snel contact maken, in plaats van hun pakkende melodieën achter technisch spel te verstoppen.
Het zwaardere materiaal zorgt voor nuttig contrast. Heads Will Roll heeft een stevige, krachtige puls. A La Carte brengt midden op de plaat nog wat extra ruwheid. Moritz Müllers drums geven Always On The Run bovendien een duidelijke urgentie. Zulke momenten houden het album stevig, ook onder de gepolijste afwerking.
Het probleem is dat er rond de grote refreinen niet altijd even interessante songs staan. Sommige coupletten hebben weinig om het lijf. De gladdere aanpak geeft gitaren en bas soms ook te weinig te doen. Een refrein kan aanstekelijk zijn zonder dat het hele arrangement blijft hangen. Daardoor is Wanderer minder sterk en avontuurlijk dan de beste passages doen vermoeden.
Treasure Chest en Under Water sluiten af met meer sfeer en minder kracht. Hun zachte aanpak is aangenaam, maar door met beide te eindigen zakt de vaart ook weg. Goede melodieën, levendig spel en voldoende variatie maken Wanderer een bruikbare kennismaking met The Intersphere. Het overtuigt minder wanneer de gladde afwerking de plaats inneemt van de spanning die de songs langer interessant zou kunnen houden.
