American Recordings
American Recordings zet Johnny Cash' stem zo neer dat de kracht ervan moeilijk te missen is. Met bijna alleen akoestische gitaar om hem heen draait alles om de voordracht en het karakter van de songs. Rick Rubins productie houdt die directheid als grootste kwaliteit vast. De eenvoudige vorm kan tegelijk beperkend worden.
Delia's Gone combineert een bijna achteloze presentatie met een donker verhaal. Cash hoeft het arrangement niet groter te maken om dat verschil te laten aankomen. The Beast in Me richt zich op een innerlijke strijd. De stem brengt hier een stillere vorm van worsteling over.
De eigen songs overtuigen bijzonder goed. Drive On vertelt rechtstreeks hoe een Vietnamveteraan verder leeft met het verleden. Redemption geeft geloof een even duidelijk doel. Like a Soldier kijkt terug met humor en gevoel. Hier geeft het schrijven de voordracht een stevige vorm, waarbinnen Cash veel kan overbrengen.
Why Me Lord verbindt dankbaarheid, spijt en gebed in een countrywals. Tennessee Stud biedt een ander plezier. In de liveopname past het traditionele verhaal moeiteloos bij Cash' stijl.
Down There by the Train maakt ook veel indruk. De song van Tom Waits begint zacht en wordt geleidelijk intenser. Cash kan verder gaan dan één gelijkblijvende stemming. De plaat krijgt meer emotioneel bereik zonder een grote band nodig te hebben.
Over de hele reeks worden de beperkingen duidelijker. De gitaar biedt niet altijd genoeg muzikale variatie. De stem moet dan bijna alles doen. The Man Who Couldn't Cry vraagt daarnaast een satirische lichtheid die de voordracht niet helemaal vindt. Sommige songs zijn als idee overtuigender dan als uitvoering.
Toch bevat American Recordings genoeg sterke teksten en expressieve zang om de sobere aanpak te rechtvaardigen. De beste momenten zijn intiem en hebben gewicht. Vooral Cash' eigen songs verdienen het om ontdekt te worden, los van de reputatie van het album.
