No Regular Dog
Kelsey Waldons countrystem blijft op No Regular Dog centraal terwijl de muziek eromheen breder wordt. Shooter Jennings geeft songs over werk, twijfel en volhouden een voller, soms zwaarder geluid. De twang blijft onmiskenbaar. Er is ook ruimte voor countryrockgewicht, rustige akoestische passages en wat soul.
Het titelnummer begint strijdvaardig. Fiddle en pedalsteel bewegen rond Waldons ruwe zang en geven doel en spanning. De zekerheid klinkt niet moeiteloos. De tekst erkent de kosten van doorgaan op een moeilijk pad, wat de vastberadenheid geloofwaardiger maakt.
Sweet Little Girl geeft een ongemakkelijk verhaal sterkere bas en meer rock. History Repeats Itself heeft eveneens een donkere groove. Een dreigende gitaarpartij helpt het verhaal de aandacht vasthouden. Het zware geluid werkt voor deze songs en zet bekende countryinstrumenten onder andere druk.
Tall and Mighty laat meer ruimte rond de slidegitaar. Waldon houdt vragen over ambitie en het gewone leven met directe zang centraal. You Can't Ever Tell kiest een minder gebruikelijke vorm. De overtuiging in de voordracht verbindt de gesprekachtige tekst. De songs vragen aandacht en geven niet bij elke wending een voor de hand liggend refrein.
Season's Ending houdt zich meer in. Het akoestische arrangement ondersteunt een eenvoudige uiting van verlies. Het gevoel kan zonder groot dramatisch gebaar groeien. Simple As Love biedt warmere intimiteit. Een heldere gitaarmelodie draagt toewijding in plaats van nog een teleurstelling.
Backwater Blues brengt andere snaren samen. Fiddle, dobro, mandoline, banjo en pedalsteel geven een ouder countrykarakter. Door die klankwisselingen wordt de verzameling breder zonder de verbinding met Waldons stem te verliezen.
Progress Again geeft het latere deel hoop. Een somber begin groeit naar een door gospel beïnvloede ontlading. Het is een goed antwoord op de twijfel die door veel van de plaat loopt.
No Regular Dog is niet steeds direct pakkend. Bij terloops luisteren gaat veel waarde van de volle teksten verloren. Wie aandacht geeft, krijgt een doordacht, sterk uitgevoerd album waarin moeilijke onderwerpen ruimte hebben. Waldons identiteit blijft tijdens alle veranderingen helder. Daardoor voelt het vollere geluid gerechtvaardigd.
