The Burden of Restlessness
King Buffalo geeft zijn zware psychedelische rock op The Burden of Restlessness een strakkere, nerveuzere vorm. De songs mogen uitrekken, maar de herhaalde riffs blijven doelgericht. Bas, drums en gitaar werken nauw samen, met af en toe een synthesizerlaag erbij. De plaat weet spanning op te bouwen zonder elk nummer voortdurend op een hoogtepunt te houden.
Burning begint met een duidelijke groove en wordt geleidelijk zwaarder. Sean McVay houdt zijn zang beheerst, waardoor de instrumenten veel van de emotie overbrengen. Hebetation voegt melodie toe. Synthesizers helpen de song rond het vaste ritme groeien. De productie maakt de verbanden helder, vooral wanneer de bas actiever wordt.
Locusts laat dat samenspel sterk horen. Echoënde gitaren bewegen boven een stevige ritmesectie. Veranderingen komen uit details, niet uit plotselinge breuken. Silverfish neemt de tijd voor een veel zwaardere tweede helft. In beide haalt de band veel uit weinig ideeën door hun gewicht en plaats te veranderen.
Ook later blijft de focus. Grifter maakt het rollende ritme donkerder. The Knocks bouwt naar een van de krachtigste passages. Loam opent het perspectief aan het einde met rustige gitaar en een brede leadpartij. Het geeft licht zonder alle opgebouwde spanning te verwijderen.
De herhaling heeft grenzen. Lange tracks blijven soms bij een patroon dat niet verder groeit. De beheerste zang contrasteert minder dan de gitaar. Wie scherpe tempowisselingen wil, kan het midden te gelijkvormig vinden. Ook stopt de finale vrij snel na haar hoofdbeweging.
Toch is dit sterk samenspel van een trio. De zwaarte komt uit de afstemming, de melodieën geven richting aan het gevoel. Geduldige grooves worden gerichte songs. The Burden of Restlessness heeft gewicht én een duidelijke reden om dat te dragen.
