Ummon
Ummon maakt een rocktrio veel groter. Slift combineert ruwe gitaren, actieve bas en krachtige drums met synths en lange herhalingen. Het is zware psychedelische rock met garage-energie. Het vraagt geduld. De sterkste arrangementen laten dat geduld zinvol voelen.
Het titelnummer begint met echoënde gitaar terwijl de ritmesectie zich verzamelt. De hoofdriff maakt het veel zwaarder. Een ruwe leadstem en heldere achtergrondzang geven de coupletten contrast. Kracht en ruimte staan meteen centraal.
It's Coming... laat gitaren rond een langere uitvoering cirkelen. Hyperion is directer. Een vaste beat verbindt het aanzwellende gitaarwerk. Dat verschil telt: Slift kan een passage tot jam rekken en tegelijk geconcentreerde songs blijven schrijven.
Citadel on a Satellite begint met een zware riff en gaat naar losser, ingewikkeld spel. Bas en drums houden het actief wanneer gitaren veranderen. Het rustige slot biedt welkome ruimte. Ook met minder druk vindt de band karakter.
Dark Was Space, Cold Were the Stars brengt melodieuze psychedelica, meerstemmigheid en weidse gitaren. Aurore aux Confins gaat verder met een kalme instrumental. De plaat wordt breder. Zwaarte blijft niet het enige interessante punt.
Lions, Tigers and Bears sluit lang af met ruwe zang, herhaalde ritmes en elektronische kleur. De centrale beweging laat gitaren onderzoeken voordat het zware slot overneemt. Het gebruikt de vaardigheid om energie in lange arrangementen vast te houden goed.
Met ruim zeventig minuten blijft Ummon veeleisend. Herhaling en dikke distortion vermoeien, zeker voor wie directe songs wil. Ritmische details en klankwisselingen geven meer dan alleen volume. Slift zet fysieke aandrijving achter ambitie. De levendige, meeslepende plaat laat ruimte voor kracht én sfeer.
