Meanwhile
Klone brengt meer gewicht terug in zijn ruime rock op Meanwhile. De Franse band neemt nog altijd de tijd om melodieën te laten groeien. De zwaardere gitaren zorgen ervoor dat de rustige passages een duidelijker doel krijgen. De plaat werkt met geduldige drukwisselingen. Yann Ligners stem verbindt de stemmingen.
“Within Reach” maakt de aanpak duidelijk. Een beheerst begin groeit krachtiger. Drums worden drukker en gitaren krijgen vervorming. Ligner gaat van zacht naar een krachtig refrein zonder geforceerde verandering. Het zware groeit meestal uit het arrangement in plaats van het te onderbreken.
De productie helpt. Chris Edrich geeft instrumenten gewicht met genoeg ruimte om de afzonderlijke delen te horen. Vooral de bas doet nuttig werk door te bewegen in plaats van gitaren alleen te volgen. Ook bij dichtheid blijven de details de aandacht waard.
“Blink Of An Eye” maakt ongebruikelijke arrangementen toegankelijk. “Scarcity” houdt zachte klanken centraal. De songs haasten niet om alles te tonen. De aantrekkingskracht ontstaat uit een zanglijn, een verandering in het ritme of een gitaarpartij die binnen het hele geluid langzaam duidelijker hoorbaar wordt.
Later komt welkome kracht. “The Unknown” verbindt melodische sfeer met sterk gitaarwerk en een effectieve slotwisseling. “Disobedience” geeft de tweede helft een directe duw met vaste ritmes en zwaarder spel. Opbouw werkt wanneer hij ergens beslissends komt.
Niet elke passage verdient lengte. Verschillende songs groeien op dezelfde trage manier en de stemming wordt over het geheel soms gelijkmatig. Het titelnummer contrasteert interessant, maar test ook geduld dat elders al nodig was.
Meanwhile slaagt door de zangkwaliteit, zorgvuldige arrangementen en overtuigende terugkeer van het zware. Meer tempovariatie zou de plaat sterker maken. Wie sfeervolle rock met fysiek gewicht wil, vindt hier veel.
