Mannequin
Mannequin is helder, druk en opvallend gemakkelijk te waarderen voor zoveel activiteit. Kyros bouwt rond grote toetsen, actieve baslijnen en refreinen die blijven hangen. Progressieve details zijn overal, maar laten ook gewoon popplezier toe.
Het zachte Taste the Day is een wat misleidende ontvangst. Showtime laat het echt lopen: een instrumental met levendige ritmesectie en speelse toetsen. De muzikanten maken ingewikkelde stukken ritmisch aanstekelijk. Techniek hoort bij het plezier en is niet de enige reden om te luisteren.
De sterkste songs vinden die balans vanzelf. Esoterica heeft een dansbare groove waar toetsen steeds details aan toevoegen. Liminal Space geeft een van de helderste refreinen en is een fijne ingang als lange arrangementen afschrikken. De stem van Shelby Logan Warne houdt alle activiteit herkenbaar bijeen.
The End in Mind zoekt de grenzen harder. Snelle wisselingen en volle passages vragen veel, maar het melodische karakter beloont de moeite. Have Hope doet aan het einde iets vergelijkbaars en schakelt tussen zachte zang en krachtig spel. Achtergrondmuziek wordt het nooit.
Soms hindert de activiteit. Instrumentale onderbrekingen in Illusions Inside breken sterk zangschrijfwerk op en de volle elektronica kan meedogenloos worden. Wie vooral riffs zoekt, vindt misschien te veel toetsen. Dat blijven echte grenzen, ondanks de zorg in de productie.
De ambitie leidt meestal wel naar iets memorabels. Kyros maakt technische muziek met persoonlijkheid, beweging en goede melodieën. De rustige entree vraagt geduld, maar daarachter valt op Mannequin veel te genieten.
