The End
Wolfgang Van Halen doet veel op The End. Hij schrijft de nummers, zingt en bespeelt de instrumenten, inclusief de drums. Knap is vooral hoe zelden de plaat voelt alsof je moet bijhouden wat hij allemaal kan. Het derde Mammoth-album is in de eerste plaats bezig met sterke, directe rocksongs.
One of a Kind is een goede kennismaking. Het nummer heeft gewicht, melodie en genoeg beweging om alle onderdelen een functie te geven. Het spel is duidelijk vaardig, maar de pakkende melodie blijft stevig centraal staan.
Het titelnummer kiest voor meer energie. De gitaar is een duidelijke trekker, met snelle, gedetailleerde frases binnen een compact rocknummer. Niet alleen de leads, maar ook het ritmespel klinkt zelfverzekerd. Van Halen weet de vaart vast te houden terwijl de gitaar haar moment krijgt.
Happy is een van de interessantere nummers. Het verandert het patroon zonder het duidelijke refrein te verliezen en geeft de plaat meer eigen karakter. Verwacht door die titel trouwens geen volledig vrolijk album. Onder de heldere, krachtige muziek zitten ongeruste woorden.
Dat contrast geeft The End inhoud. De songs klinken vaak klaar voor een grote zaal, maar de stem houdt de verbinding met iets persoonlijkers vast. The Spell is opnieuw een goed voorbeeld van de combinatie van een stevige riff en een direct toegankelijke melodie.
Het belangrijkste bezwaar is dat meerdere nummers een vergelijkbare weg afleggen. De uitvoering is uitstekend, maar het schrijven verkent niet altijd zoveel als het spel doet vermoeden. De tracks met een duidelijker eigen karakter laten de eenvoudigere nummers minder avontuurlijk voelen.
Later geeft Selfish nog een agressieve uitbarsting, voordat All in Good Time naar een hoopvoller einde beweegt. Het is een bevredigend slot voor een album waar onder het directe geluid veel speelt.
Mammoth levert opnieuw een goede rockplaat af, met scherp spel en volop pakkende melodieën. De sterkste nummers laten horen hoeveel ruimte Van Halen nog heeft om zijn eigen stem verder te ontwikkelen.
