Such Jubilee
De twee stemmen maken op Such Jubilee de meeste indruk. Mandolin Orange houdt de muziek zacht. Akoestische instrumenten en kleine arrangementwisselingen ondersteunen de songs. Het geluid is uitnodigend en zorgvuldig gespeeld. Soms voelt de plaat alleen te comfortabel binnen de bekende aanpak.
Old Ties and Companions opent met warm verlangen. Stemmen en instrumenten werken nauw samen en trekken zonder groot refrein of plotseling volume. Little Worlds en Jump Mountain Blues houden die ingetogen kracht vast. Melodie en sfeer zijn belangrijker dan opvallend technisch vertoon.
Settled Down voegt een klein elektrisch gitaarcontrast toe. From Now On biedt nog een detail om te volgen. Emily Frantz' leadstem en zachte toetsen verbreden het klankpalet.
Rounder geeft de donkere tekst een effectieve vorm. Samenzang komt zorgvuldig binnen en verdwijnt weer. Het verhaal ontwikkelt zonder onnodige partijen. Daylight brengt meer ritmisch leven. Het akoestische figuur staat naast toetsen, fiddle en zachte snare. Het arrangement beweegt en blijft dicht bij het rustige albumgeluid.
Blue Ruin raakt het sterkst. De afgemeten uitvoering geeft het moeilijke onderwerp gewicht. De zang draagt ingehouden boosheid. De begeleiding is minder krachtig dan de tekst doet verwachten. Daardoor blijft de track wat te vast op dezelfde plek, ondanks het sterke centrale idee.
Dat bezwaar geldt breder. Vergelijkbare tempo's en weinig dynamiek verzachten verschillen tussen songs. Het duo kan kleine arrangementen goed bijeenhouden. Meer contrast zou woorden en melodieën soms steviger laten aankomen.
Toch biedt Such Jubilee meer dan prettig achtergrondgeluid. Hechte zang, doordacht gitaarwerk en zorgvuldige instrumentkeuzes maken de beste momenten de aandacht waard. Het is warme, soms te voorzichtige Americana die slaagt door de uitvoering en het gevoel in de sterkste songs.
