Wildcard
Wildcard gaat snel van heldere pop naar zware gitaren en rustige country. Miranda Lambert lijkt van de veranderingen te genieten. Haar expressieve stem maakt een grap en een beschouwende regel even natuurlijk. Er staan sterke songs op. De drukke productie helpt ze niet altijd doorkomen.
White Trash kiest luid en speels met een wollige beat en banjo. Mess with My Head leunt op oudere poprock. Het begin krijgt een scherpe kleurwisseling. De energie staat duidelijk. De hoeveelheid rond de stem leidt soms af.
Locomotive pleit overtuigender voor de zware richting. Het hardrockarrangement draagt kracht direct genoeg zonder zoveel effecten. Holy Water gaat via een dikke funkgroove. De variatie trekt, ook als het geheel meer singlesverzameling dan zorgvuldig opgebouwd album voelt.
Bluebird biedt een zachte beweging en heldere melodie. Het karakter overleeft extra achtergrondzangversiering, al had eenvoud de kwaliteiten vooraan gebracht. Daarom werkt How Dare You Love bijzonder goed. Het arrangement laat ruimte voor overtuigde zang. De song voelt completer dan meerdere grote producties.
Track Record laat popinvloeden de tekst dienen. De jaren-tachtigomgeving steunt een onthullender blik op herhaalde fouten en relaties. Muzikale helderheid neemt spijt niet weg. Dat geeft spanning binnen een meestal lichte stemming.
Dark Bars brengt de sterkste slotverandering. Het doordachte drinklied trekt door tekst en uitvoering, niet door nog een geluidsuitbarsting. Het toont ook hoe ongelijk de reis is. Sommige vroege tracks herhalen zanghooks en voegen lagen toe waar een sterkere melodie meer had geholpen.
Toch blijft Wildcard plezierig. Lambert beheerst het bereik zelfverzekerd. Rustige hoogtepunten geven inhoud onder de feestsfeer. De levendige, onregelmatige countrypop beloont verder zoeken dan de volste momenten.
