The Art of Letting Go
Myles Kennedy's stem krijgt meestal de aandacht, en dat is begrijpelijk. Op The Art of Letting Go biedt zijn gitaarspel stevige concurrentie. Het derde soloalbum beweegt naar zwaardere rock, met riffs en zangmelodieën die even belangrijk lijken voor de songs.
Het titelnummer opent zelfverzekerd. De gitaar geeft gewicht en beweging, de stem een duidelijke emotionele richting. Alter Bridge-luisteraars zullen de combinatie herkennen. De gerichtere bezetting geeft Kennedy wel ruimte om beide kanten zelf te vormen.
Mr. Downside vervolgt die stevige rockaanpak. Saving Face is een van de duidelijkste hoogtepunten. De zang stijgt boven een flinke gitaarpartij uit zonder de instrumenten ondergeschikt te maken. Kennedy kan een refrein groot laten klinken en de details eromheen interessant houden.
Say What You Will voegt spanning toe. Het spel heeft genoeg kracht voor de uitdagende houding in de woorden. Het arrangement geeft de song een duidelijke ontlading. Gitaar en stem maken via verschillende middelen hetzelfde punt.
De rustige songs zijn net zo belangrijk. Miss You When You're Gone behandelt afwezigheid op een manier die verschillende soorten verlies toelaat. Eternal Lullaby geeft de plaat een van haar bedachtzaamste melodieën. Kennedy's beheersing maakt die momenten zorgvuldig, niet alleen kleiner dan de harde nummers.
De gelijkenis met zijn andere werk is soms groot. Dit wijkt qua stijl minder af dan eerdere soloalbums. Een paar songs zouden gemakkelijk naast Alter Bridge-materiaal passen. Dat maakt de plaat ook toegankelijk voor wie zijn zwaardere composities al waardeert.
How the Story Ends sluit af in een donkere sfeer en geeft de plaat een beschouwender bestemming. De beste songs hebben veel gitaarkarakter, maar tonen ook een schrijver die rust binnen het lawaai zoekt. The Art of Letting Go herinnert eraan dat Kennedy veel meer aan een rockplaat toevoegt dan indrukwekkende hoge noten.
