Bleach
About a Girl verraadt het al. Tussen de malende gitaren en Kurt Cobains ruwste zang verschijnt ineens een klein, prachtig gevormd popliedje. Op Bleach hoor je beide kanten van Nirvana al. Ze zijn het alleen nog niet eens over hoeveel ruimte ieder krijgt.
Het debuut uit 1989 kiest vooral voor gewicht. Blew trekt laag en zwaar voort. De zangmelodie geeft de riff meer vorm dan alleen herhaling. School haalt meer uit minder materiaal: een koppig gitaarmotief, een paar woorden en een zanger die zichzelf bij iedere terugkeer harder opjaagt. De absolute weigering om het uitgebreider te maken, is bijna grappig. Het nummer heeft genoeg aan de druk die de uitvoering opbouwt.
Op Paper Cuts is Cobain bijzonder verontrustend. Zijn stem trekt weg van de instrumenten in plaats van er comfortabel tussen te zitten. Negative Creep valt directer aan. De hese stem houdt de herhaalde riff vijandig. De songs hebben de gladdere productie van latere Nirvana-platen niet nodig. De ruwheid hoort bij hun werking.
Love Buzz verandert de beweging op een prettige manier. De Shocking Blue-cover heeft een baslijn die echt veert. De gitaarherrie maakt een pakkend lied veel minder netjes. About a Girl is nog duidelijker. De melodie houdt stand zonder een geluidsmuur die het overtuigen overneemt. Het is het sterkste argument om dit niet alleen als een verzameling veelbelovende eerste schetsen te zien.
De zwakkere stukken komen wanneer hetzelfde dikke gitaargeluid minder uitgesproken nummers moet dragen. Sifting heeft sfeer, maar mist de felheid van School. Sommige late tracks lopen in elkaar over. Toch heeft Bleach een karakter dat niet opgaat in wat Nirvana daarna deed. Het is ongemakkelijk, zwaar en vaak heel aanstekelijk. Er staan genoeg scherpe songs op om ook de onafgewerkte kanten interessant te maken.
