In Utero
In een groot deel van In Utero zit een mooie melodie verstopt. Soms laat Nirvana die vrijuit horen. Soms zet de band er een bijzonder onaangenaam gitaargeluid voor. De spanning tussen die keuzes geeft het derde studioalbum veel kracht.
Serve the Servants begint ruw, maar laat snel een sterke, bijna ontspannen melodie horen. Scentless Apprentice maakt het contrast daarna onmisbaar. Dave Grohls drums drijven het nummer aan, terwijl Kurt Cobain zijn stem naar een harde schreeuw duwt. Het spel is strak genoeg om het lawaai gericht te laten klinken, ook wanneer het oppervlak bijna uit elkaar lijkt te vallen.
Heart-Shaped Box vindt het overtuigendste midden. De gitaarlijn is vreemd en memorabel, de coupletten houden zich in en het refrein barst veel krachtiger open. Cobain hoeft niet te kiezen tussen een toegankelijke song en een ongemakkelijk gevoel. Hij krijgt beide voor elkaar. De band houdt de overgangen scherp en doelgericht.
Dumb is rustiger en toegankelijker, maar voelt niet als een verplichte pauze tussen harde songs. De eenvoudige melodie en beheerste uitvoering maken op zichzelf indruk. All Apologies vertrouwt op vergelijkbare wijze op herhaling. Het slot vindt rust rond een zanglijn die je moeilijk loslaat.
Milk It en Radio Friendly Unit Shifter laten de gitaar veel scherper schuren. Die passages horen bij de aantrekkingskracht, maar verklaren ook waarom de plaat niet bij iedereen zal passen die de bekendere singles goed vindt. De veranderingen kunnen bewust abrupt aanvoelen. Er wordt weinig gedaan om de overgang tussen stemmingen glad te strijken.
Steve Albini's opname geeft vooral de drums een fysieke aanwezigheid en laat het trio onbeschermd klinken. Dat past bij songs met zo veel wrijving tussen melodie en lawaai. In Utero brengt woede, droge humor en verrassend veel tederheid vaak dicht bij elkaar. De rustige nummers maken de harde sterker. De harde voorkomen dat de mooiere momenten veilig worden. Nirvana haalt opmerkelijk veel uit die ongemakkelijke verhouding.
