Guilty of Everything
Guilty of Everything vindt een krachtige balans tussen een zachte stem en een zware band. Nothing zet fluisterende melodieën in lagen vervormde gitaar. Bas en drums geven meer kracht dan een zachte shoegazenevel alleen. Het geluid is bekend. Door de beheersing van het gewicht krijgt de plaat inhoud.
Hymn to the Pillory begint met kwetsbare zang en een open gitaarklank voordat het arrangement zwaarder wordt. Dat contrast zet de hoofdbeweging neer. Nothing kan een passage bloot laten voelen zonder haar leeg te maken. Daarna vult distortion de ruimte zonder de melodie helemaal kwijt te raken.
Dig ontwikkelt die zware kant met opeenstapelende gitaarlagen. De melodie blijft overeind terwijl het geluid voller wordt. Een duidelijk idee onder het lawaai blijkt waardevol. Bent Nail verandert het tempo met directere punkvaart. De tweede helft komt daarna in een trager, galmend geluid terecht. De track leunt daardoor niet alleen op kracht.
Endlessly en Somersault zijn teruggetrokkener. Trage beweging en omringende gitaarklanken laten de rustige zang een ander soort spanning dragen. Het spel houdt gewicht, vooral wanneer de ritmesectie van terughoudendheid naar een harde aanval gaat. Get Well herstelt een actiever tempo. Het midden krijgt een bruikbare verandering in druk.
De lage plaatsing van de zang zal niet iedereen bevallen. Losse woorden zijn moeilijk te volgen. Door de gezamenlijke nevel is de stemming soms duidelijker dan de afzonderlijke details. De plaat blijft ook stevig binnen een gevestigde gitaartraditie. De identiteit komt uit kwaliteit en kracht van de uitvoeringen, niet uit radicaal nieuwe klanken.
Het spel maakt die bekende taal opnieuw waardevol. Nothing begrijpt hoe rustige zang en zware instrumenten elkaar ondersteunen. Melodie krijgt ruimte zonder de impact van luide passages te verminderen. Guilty of Everything is een meeslepende introductie op het geluid. Er is genoeg beweging tussen rust en aanval om te blijven boeien. De songs blijven nauw verbonden met de sfeer eromheen.
