Tired Of Tomorrow
Tired Of Tomorrow geeft Nothings gitaargeluid zachtere contouren. Distortion blijft aanwezig, maar melodieën zijn makkelijker te vinden. Piano en toetsen maken de muziek opener. Vrolijk wordt het album daar niet van. De aantrekkingskracht zit in de afstand tussen een uitnodigende buitenkant en de vermoeide stemming eronder.
Fever Queen opent sterk. De drums geven het arrangement energie. De zang blijft afstandelijker. Nothing kan gewicht creëren zonder ieder instrument voluit te laten spelen. Die balans brengt een duidelijke beweging. Het is een goede ingang naar de combinatie van lawaai en melodie.
Vertigo Flowers en Curse Of The Sun zetten hooks verder vooraan. Hun directere rockaanpak geeft welkome vaart. De rustige stukken eromheen voelen daardoor minder vastgezet. Ook ACD koppelt een groot gitaargeluid effectief aan een stijgende melodie. De band overtuigt wanneer die twee elkaar ondersteunen.
Elders is er meer terughoudendheid. Eaten By Worms beweegt langzaam, maar houdt richting. Our Plague komt in een zachtere stemming terecht. Het afsluitende titelnummer stapt het duidelijkst van het zware geluid weg. Piano draagt een langer, ingetogen slot. Het laat de plaat kwetsbaarder achter dan het begin deed vermoeden.
De zachte aanpak kost ook iets. Sommige songs missen de scherpe dynamische wisselingen die hun rustige momenten effectiever zouden maken. De soepele arrangementen laten melodieën soms voorbijgaan zonder de indruk van de beste tracks achter te laten. Een prettige gitaarklank is niet altijd genoeg voor een eigen songidentiteit.
Toch geeft Tired Of Tomorrow meerdere sterke redenen om te blijven luisteren. De duidelijkste hooks werken goed, de stem past bij de sfeer en de extra ruimte geeft een ander soort emotioneel gewicht. Nothing is hier toegankelijker, al soms minder krachtig. Wie van shoegaze met een directe alternatieve rockkern houdt, vindt een doordacht, wisselvallig maar waardevol album.
