Feast of Love
Feast of Love geeft Pity Sex' lawaaiige gitaren directe melodische aantrekkingskracht. Warme vervorming en wazige feedback omringen de songs, maar de melodieën houden de plaat van verdwijnen in klank weg. Het contrast tussen Brennan Greaves en Britty Drake biedt een extra bron van beweging.
Wind-Up maakt meteen indruk. Stuwende gitaar en voorwaartse drums geven een sterkere opening dan pure sfeer zou doen. De song blijft door de nevel duwen. Melodie hoort bij de kracht, in plaats van erboven te worden gezet. Energie naast wazigheid is een van de beste kwaliteiten.
Keep maakt de verschillende zangers duidelijk. Greaves klinkt ontspannener en minder strak afgebakend, Drake melodisch helderder. Hun samenspel varieert ook bij een nauw verwante gitaarklank. De stemmen geven karakter zonder arrangementen te hoeven overheersen.
Hollow Body verlaagt het gewicht. Heldere gitaar en een onbeschermde stem veranderen de omringende fuzz en laten het belang van zacht schrijven horen. Het contrast helpt, al overtuigt het album niet altijd even sterk wanneer de openingsenergie wegvalt.
De productie heeft ook nadelen. Sommige krachtige stukken voelen samengedrukt in plaats van scherp. Smoke Screen verliest impact die het arrangement belooft. Het midden boeit minder. Honey Pot herstelt vaart, maar stopt voordat die genoeg is benut.
Fold sluit veel sterker af. De langzame ontwikkeling en galm laten de melodie landen. De zachtheid wordt een kracht. Het is een goed slot voor een plaat die het best kwetsbaarheid met fysieke gitaar verbindt.
Feast of Love bewaart die balans niet overal. De beste songs gebruiken vertrouwde klanken wel goed. Twee stemmen en heldere melodieën maken het lawaai belangrijk. Het is een belonende kennismaking met Pity Sex, vooral voor luisteraars die wel van shoegazeklanken houden maar daar een directer middelpunt van indierock in zoeken.
