Above Cirrus
Phantoms stopt opvallend veel Pure Reason Revolution in korte tijd. Elektronische puls, nauwe zangharmonieën en een plotselinge toename van gitaarkracht hebben elk een rol. Above Cirrus profiteert van het vertrouwen om elke verandering te laten tellen.
De twee stemmen herken je meteen. Jon Courtney en Chloë Alper kunnen vredig klinken terwijl instrumenten iets schurends voorbereiden. Dat geeft onrust: comfort is mogelijk, maar voelt zelden lang veilig.
Our Prism zet de harde rand direct neer binnen zijn korte duur. De zware gitaar doet meer dan volume maken, omdat de stemmen helder blijven. New Kind of Evil test dezelfde verhouding uitgebreider en gaat van uitnodigende harmonieën naar een onrustig instrumentaal antwoord.
De songs zijn verbonden genoeg voor één doorlopende omgeving, maar houden nuttige eigen gezichten. Cruel Deliverance biedt herstel na kortere, nadrukkelijke tracks. De kalmte maakt meer dan de volgende riff groter. Ze verandert de emotionele temperatuur.
Scream Sideways is de grootste reis. Ruime gitaren, zware onrust en kleine accentverschuivingen houden een duidelijke dramatische richting. De afstand tussen die toestanden rechtvaardigt de lengte. De band overtuigt vooral wanneer een schijnbaar rustige passage druk eronder onthult.
Dead Butterfly brengt elektronica duidelijker terug. Lucid probeert breed af te sluiten, met een bevredigend verbonden zangarrangement. Sommige drukke climaxen zijn minder toegankelijk dan de rust, doordat verschillende expressieve partijen tegelijk aandacht vragen.
Above Cirrus haalt kracht uit uiteenlopende verhoudingen. Het korte Phantoms is zo zorgvuldig als het uitgebreide Scream Sideways. Beide werken het best door melodie met verstoring te verbinden. Pure Reason Revolution maakt een uitgebreid geluid doelgericht doordat stemmen een duidelijke emotionele reden geven om te blijven volgen.
