Legends
Sabaton verbreedt de geschiedenisles op Legends. De aandacht verschuift van de wereldoorlogen naar personen uit veel eerdere perioden. De muziek houdt haar marcherende ritmes, grote koren en Joakim Brodéns onmiskenbare stem. Het onderwerp verandert meer dan de werkwijze.
Templars opent effectief. Het refrein is gemakkelijk te volgen, het koor maakt het groot en de gitaren houden het stevig binnen het vertrouwde Sabaton-geluid. Hordes of Khan voegt meer snelheid toe. De drums geven de riff een flinke duw. Beide songs laten duidelijk horen waarom deze aanpak voor de band blijft werken.
Maid of Steel is ook een hoogtepunt. Het begint energiek, geeft de gitaren veel ruimte en bouwt naar een memorabele zangpassage toe. Hier heeft de uitvoering genoeg kracht om de bekende structuur nuttig te maken.
Het tragere Impaler probeert een andere sfeer, met beheerste passages naast zware riffs. Dat zorgt voor afwisseling. De grote melodische gebaren overtuigen alleen minder dan de donkere omgeving. Het nummer heeft een interessante stemming, maar haalt niet uit elk onderdeel het maximale.
A Tiger Among Dragons neemt ook meer tijd om op te bouwen. Een marsritme en toetsen zorgen voor veel van de grootsheid. The Cycle of Songs geeft het arrangement opnieuw meer ruimte. Zo blijft het album niet voortdurend in hetzelfde tempo doorgaan, ook al is de onderliggende manier van schrijven heel herkenbaar.
De beperking zit in de refreinen. Sommige lijken vooral meteen vertrouwd te moeten zijn, in plaats van afzonderlijk te blijven hangen. Het voortdurende gevoel van overwinning maakt de verhalen minder verschillend. Sabaton werkt beter wanneer een sterke riff of specifieke sfeer het meezingnummer iets eigens geeft.
Legends heeft verschillende goede songs met wat minder geïnspireerd gezelschap eromheen. Bestaande fans vinden veel bekende kwaliteiten terug. Voor anderen geven de eerste twee tracks en Maid of Steel de duidelijkste reden om dit hoofdstuk te proberen.
