Finding Beauty in Negative Spaces
Fake It heeft een onaangenaam soort bravoure dat goed werkt. De gitaarmelodie is scherp, het ritme veert en Shaun Morgan geeft het refrein genoeg venijn om niet onschuldig aanstekelijk te worden. Finding Beauty in Negative Spaces is het sterkst wanneer Seether boosheid in beweging omzet.
Like Suicide opent zwaarder en veranderlijker. Morgan wisselt ruwe zang en harde passages af. Heldere en vervormde gitaren geven die wisselingen een duidelijk kader. De uitvoering is betrokken en de interne contrasten houden de intensiteit nuttig.
Rise Above This heeft een veel opener melodie. De directheid is een kracht: de melodie communiceert vastberadenheid zonder voortdurend agressieve instrumenten nodig te hebben. Walk Away from the Sun verandert welkom met akoestische gitaar en beheerste zang. Dat geeft een andere spanning. Samen verbreden ze het emotionele bereik voorbij wat de titel suggereert.
No Jesus Christ neemt het interessantste structurele risico. Het door bas geleide begin groeit geleidelijk en voegt onderdelen toe voordat de zware ontlading komt. Morgan verandert met het arrangement mee. Zo verdient de song zijn lange vorm. Het gebruikt herhaling overtuigender dan een luid refrein nog wat extra keren laten terugkomen.
Fallen en 6 Gun Quota houden de fysieke kant actief. Rond de hoogtepunten wisselt de kwaliteit. Sommige teksten maken vijandigheid zo expliciet dat weinig te interpreteren blijft. Enkele songs zoeken de vertrouwde gitaar- en zangaanval zonder een even sterke melodie. De productie geeft alles aanwezigheid. Zwakke ideeën kunnen daardoor nadrukkelijker, maar niet interessanter klinken.
Finding Beauty in Negative Spaces heeft genoeg karakter voor een goed album. Toch zijn de sterkste passages makkelijker aan te bevelen dan de volledige reeks. Van de sluwe beweging in Fake It tot de geduldige opbouw van No Jesus Christ vinden de beste songs andere manieren voor Morgans stem. Dat is boeiender dan woede alleen.
