Souvlaki
Op Souvlaki vormt Slowdive zijn sfeervolle gitaarmuziek tot helderdere, memorabelere songs. Het blijft ruimtelijk en rijk gelaagd. Melodieën hebben een sterkere plek. Neil Halstead en Rachel Goswell geven de zang een zachte, eigen aanwezigheid. Rust en onrust kunnen samen bestaan. Dat geeft rustige momenten veel gewicht.
Alison vindt de balans meteen. De melodie blijft door de gitaren makkelijk te volgen. Sfeer hoort bij een song en is geen effect dat nog een liedje zoekt. Het opent uitnodigend zonder het verdriet weg te nemen.
Machine Gun is donkerder. Goswells hoge register contrasteert effectief met Halsteads lage stem. Bewerkte gitaren geven diepte. Zang blijft richting geven terwijl instrumenten eromheen lijken te drijven.
Souvlaki Space Station gaat langer en met dubinvloed verder. De bas geeft lagen een stevig verbindingspunt. Instrumenten blijven beter te volgen dan de grote omvang doet vermoeden. De lengte beperkt soms, vooral voor wie meer beweging tussen ideeën zoekt.
When the Sun Hits geeft een van de sterkste melodische ontladingen. Gestage drums ondersteunen volle gitaar en de stijgende intensiteit heeft een duidelijke basis. Dagger sluit heel anders af met licht gespeelde akoestische gitaar en ingetogen zang. Dat houdt de aandacht zonder nog een grote distortion-uitbarsting.
Niet iedere sfeervolle passage boeit even sterk. Sing heeft aantrekkelijke klanken. De terugkerende ideeën voelen voorspelbaar en lange stukken vragen soms meer richting. De sterkste songs pleiten beter voor de plaat dan alleen de consistente stemming.
Toch verbindt Souvlaki gedetailleerde gitaren waardevol met toegankelijke songs. Er is echte ruimte, met genoeg melodisch karakter om die betekenis te geven. De beste momenten raken doordat de songs binnen de sfeer helder blijven.
