motionblur
Op motionblur zet Split Chain dikke gitaren naast een open, zwevende sfeer. Het debuut leent veel van shoegaze en alternatieve metal rond de eeuwwisseling, maar de band uit Bristol houdt de songs gericht. Elf tracks bewegen tussen harde kracht, zachte klanken en heldere melodieën zonder de vorm te verliezen.
Under the Wire begint laag en krachtig. Bert Martinez-Cowles gaat van rustig naar hard en bepaalt de intensiteit. Zijn stem kan een extra klank in het arrangement zijn of juist vooraan staan als de song emotioneel directer moet worden. Die verhouding wisselt.
Daardoor verschillen bored. tired. torn. en Rookie. De eerste geeft gitaarlagen voorrang en zet zang verder weg. De tweede schuift de stem naar voren boven stuwende drums en gestapelde gitaren. De middelen lijken op elkaar, maar de keuzes voorkomen één muur van vervorming.
who am i? heeft een emo-refrein dat gemakkelijker blijft hangen. Headway bouwt op een grungeachtige riff. I’m Not Dying to Be Here verbindt scherpe gitaren met zachte zang en luchtige productie. Subside geeft de zware omgeving ademruimte zonder de stemming los te laten.
Sommige invloeden liggen wel erg bovenop, vooral Deftones in zang en gitaarklank. De stem verdwijnt soms ook te veel. In The Space in Between kan ze zich moeilijk losmaken van de instrumenten. Sfeer kan zo de impact van een sterke melodie beperken.
Toch is dit een overtuigend eerste album. Eigen details belonen een hele luisterbeurt en duidelijke melodieën geven de zwaarte richting. motionblur past bij wie luidruchtige, emotionele gitaarmuziek met gewicht én ruimte zoekt.
