Passion and Warfare
Op Passion and Warfare doet Steve Vai meer met zijn gitaar dan snelheid tonen. Zware rock, beschouwende melodieën en ongewone klanken wisselen elkaar af. De arrangementen zijn vaak net zo interessant als de leadpartijen. Er zit duidelijke humor in de muziek, maar de rustige stukken hebben ook gevoel. Die breedte maakt indruk, al wordt een deel van het harde materiaal wat herhalend.
Liberty introduceert de plaat met een heldere, opbeurende melodie. Erotic Nightmares brengt daarna stevigere gitaren. Actief basspel en karaktervolle effecten verrijken dat arrangement. Answers krijgt vervolgens een ritme met meer funk, met behoud van de energie.
Ballerina 12/24 zorgt voor een bijzonder goed contrast. De bewerkte gitaar klinkt licht en bijna als een harp. Daardoor krijgt het korte stuk een eigen plek in de reeks.
For the Love of God pakt veel groter uit. De langzame melodie geeft Vai de ruimte om met frasering vorm te geven aan de leadpartij. Zijn expressie hoeft hier niet volledig op snelheid te leunen. Blue Powder biedt opnieuw een sterke melodieuze passage, al zouden de uitgebreide klanken aan het einde wat korter mogen.
The Audience Is Listening brengt de humor en stevige rock terug. Sisters maakt later rustig indruk met helder getokkelde gitaar. Het zachte spel geeft het zware materiaal een beter tegenwicht.
Niet ieder nummer heeft een even duidelijk eigen gezicht. Sommige rockstukken kiezen een vergelijkbare aanpak. De voortdurende details kunnen ook vermoeien. Wie vooral in gitaarspel geïnteresseerd is, zal gemakkelijker instappen dan iemand die een gewone reeks songs zoekt.
De beste momenten hebben wel genoeg melodie om ook daarbuiten aan te spreken. Passion and Warfare combineert een fantasierijk geluid met zorgvuldig opgebouwde uitvoeringen. Door de rustige ideeën krijgen de zware een sterkere plek. De hele plaat biedt daardoor meer dan alleen een demonstratie van vakmanschap.
