In Due Time
In Due Time introduceert Submersed sterk met expressieve zang en gitaarpartijen die meer doen dan refreinen ondersteunen. De muziek blijft dicht bij toegankelijke postgrunge en hardrock. Kleinere melodische details houden de aandacht vast. Donald Carpenters stem geeft veel kracht, maar het hele album is minder goed dan zijn beste passages. Bekende compositiepatronen en soms te lang doorlopende uitvoeringen beperken de uitwerking.
Hollow opent effectief. Een donkere introductie leidt naar een groot refrein en het gitaarspel geeft de bridge een eigen gezicht. Carpenter klinkt zelfverzekerd en het arrangement laat de band meteen een stevige indruk maken. De productie is gepolijst, soms overdreven, maar het spel biedt meer dan alleen een pakkende melodie.
To Peace kiest een lichtere melodische omgeving. Het terugkerende gitaaridee is makkelijk te volgen en geeft de song toch karakter. You Run vindt een andere kwaliteit in bluesachtiger solofrases. Hier blijkt de waarde van de gitaristen: kleine figuren en melodische antwoorden blijven vaak langer hangen dan de zware akkoordpatronen.
Divide the Hate brengt meer kracht terug. De openingsmelodie op gitaar heeft een oosters karakter voordat het volle geluid overneemt. Ruwere zangmomenten geven scherpte die de band gericht inzet. Het contrast werkt doordat die hardere zang niet overal wordt gebruikt.
Carpenter kan een refrein groot laten klinken, maar zijn uitgebreidere zangfrases concurreren soms met de instrumentale details. De drums zijn minder eigen dan de gitaren en meerdere songs nemen voorspelbare routes. Ook het titelnummer probeert te veel in zijn arrangement te stoppen. Die beperkingen vallen meer op in het minder overtuigende latere materiaal.
In Due Time is een plezierig maar wisselvallig hardrockdebuut met verschillende songs die het ontdekken waard zijn. Submersed heeft een goede zanger en gitaristen die begrijpen hoe waardevol een klein melodisch idee kan zijn.
