Does This Look Infected?
Een beetje extra gewicht doet Sum 41 goed op Does This Look Infected?. De gitaren vallen scherper aan, de solo's zijn nadrukkelijker en de band beweegt tussen poppunk en metal zonder dat het als twee verschillende projecten klinkt. De melodie blijft voorop. Daardoor heeft het zware spel een doel.
The Hell Song legt de lat hoog. De openingsriff heeft een duidelijke vorm, het couplet gaat vlot en het refrein ontlaadt zonder de boel af te remmen. Dave Baksh voegt met zijn leadgitaar precies detail toe waar het voorspelbaar had kunnen worden. Het nummer klinkt zorgvuldig gebouwd zonder zijn ongeduld te verliezen.
Over My Head (Better Off Dead) houdt het gaande met opnieuw een directe gitaarmelodie. Still Waiting is krachtiger en geeft algemene frustratie een compacte muzikale vorm. Deryck Whibley's beperkte zangbereik valt minder op, omdat de band om hem heen zo duidelijk in intensiteit wisselt.
De beste verrassingen zitten in de zware stukken. No Brains geeft ruimte aan actievere leads. Mr. Amsterdam maakt de geschreeuwde delen harder. De metalinteresse kan de songs duidelijk verdiepen, in plaats van alleen tussen refreinen een technisch kunstje toe te voegen.
Soms zorgt snelheid niet voor genoeg eigen karakter. A.N.I.C. maakt zijn grap snel, maar geeft weinig reden om na de verrassing terug te keren. My Direction is vollediger als song, zonder het karakter van het begin. Een paar tracks gebruiken een bekende structuur zonder even sterke melodie.
De korte vorm houdt het album gericht. Hooch geeft het slot een ander tempo. Does This Look Infected? slaagt als zelfverzekerde aanpassing van het bandgeluid. Een grote heruitvinding is niet nodig wanneer een hardere riff, goede solo en betere overgang zoveel verschil maken.
