Chrome Neon Jesus
Chrome Neon Jesus put openlijk uit jarennegentiggitaarmuziek, maar Teenage Wrist geeft goede redenen om terug te keren. Hun debuut plaatst dromerige zang boven een ritmesectie die veel gewicht geeft, waarbij vervorming en melodie nauw met elkaar samenwerken. De invloeden zijn duidelijk, maar sterke songs geven meer doel dan een decennium opnieuw maken.
Het titelnummer introduceert de balans goed. Een stil, ver begin wordt krachtiger met een helder refrein. Ruwe gitaar verliest de melodie niet. Fuzz en diep gemixte gesproken stem veranderen voordat het opnieuw intens wordt.
Dweeb werkt met een eenvoudigere zangmelodie. De herhaling blijft hangen. Rustige coupletten geven het refrein tegenwicht. Een klein idee draagt de song zonder tekst alles te laten uitleggen.
Swallow legt zwaar fundament onder zachte zang. Grote gitaren en stevige drums geven gewicht. Gitaareffecten kleuren onverwacht. Ook Black Flamingo heeft actieve drums, vooral in de brug waar instrumenten op elkaar reageren. Ritme geeft beweging én omvang.
Die combinatie blijft aantrekkelijk maar verrast niet overal. Melodieën zijn soms zo soepel dat donkere gitaar minder wrijving geeft dan beloofd. Rollerblades en Waitress gebruiken lage gitaar en bas wel effectief. Toch wordt het soms te comfortabel in het zoete.
Glanzende productie vergroot ook het verschil tussen rustig en luid. Overgangen worden minder natuurlijk. Chrome Neon Jesus houdt gericht schrijven, memorabele refreinen en helder begrip van het geluid. Teenage Wrist maakt bekende ingrediënten nuttig door interactie. Het is een zelfverzekerd debuut waarvan de beste songs sterk genoeg zijn om los te komen van de nostalgie eromheen.
