Temple of the Dog
Hunger Strike is een goede reden om dit album te ontdekken. Chris Cornells hoge stem en Eddie Vedders lage register passen zo natuurlijk bij elkaar dat het duet vanzelfsprekend kan lijken. Destijds was die combinatie dat allerminst. De rest van Temple of the Dog geeft je alle reden om na die bekende song te blijven luisteren.
Het project begon als eerbetoon aan Mother Love Bone-zanger Andrew Wood. Cornell werkte samen met muzikanten van Soundgarden en de groep die Pearl Jam zou worden. Die geschiedenis telt mee, maar de muziek leeft genoeg om geen document te worden dat je van een afstand hoort te bewonderen. Het spel is warm en de songs geven verdriet ruimte zonder in één stemming te blijven steken.
Say Hello 2 Heaven zet de toon prachtig neer. Cornell begint beheerst genoeg om de grote momenten echt te laten tellen. De gitaren ondersteunen hem zonder om aandacht te vechten. Reach Down kiest qua omvang het andere uiterste: ruim elf minuten, met veel tijd voor Mike McCready's gitaar om op onderzoek te gaan. Hier vertrouwt de plaat het duidelijkst op de muzikanten om een idee levend te houden.
Dat vertrouwen wordt meestal beloond. Call Me a Dog geeft Cornell met piano en een lager tempo opnieuw een uitstekende omgeving. Pushin' Forward Back voegt een directere uitbarsting hardrock toe. Door die afwisseling voelt het als een band die een gezamenlijke taal vindt. De songs geven iedereen een reden om erbij te zijn.
De lange passages vragen wel geduld. Niet iedereen zal Reach Down een logische tweede track vinden. Een paar rustigere nummers blijven ook minder snel hangen. Toch voelt het zelden alsof de muzikanten iets extra zwaar maken omdat de aanleiding dat nu eenmaal lijkt te vragen.
Temple of the Dog raakt doordat de uitvoeringen open klinken en de melodieën sterk zijn. Cornell krijgt genoeg kansen om zijn stem te laten horen, maar de treffendste momenten komen vaak al voordat hij voluit gaat. Een eerbetoon met echte warmte, goede songs en ademruimte. Dat is ruim voldoende.
