No Rain, No Flowers
No Rain, No Flowers is een plaat die je gemakkelijk opzet en laat doorlopen. The Black Keys zet warme melodieën en gestage grooves voorop, met minder ruwe randen dan op een deel van het oudere werk. Dat is uitnodigend. Soms maakt de band het zich alleen wel erg snel comfortabel.
Het titelnummer is een goed begin. Het refrein pakt meteen, het ritme is licht en Dan Auerbach klinkt ontspannen zonder naar de achtergrond te verdwijnen. The Night Before houdt de vaart erin met nog een directe, pakkende melodie. Deze nummers hebben weinig uitleg nodig. De band heeft een aangenaam geluid gevonden en weet daarbinnen te schrijven.
Er zit ditmaal meer piano in de arrangementen, en dat maakt verschil. Babygirl heeft een sterke ritmische veerkracht. Make You Mine schuift op naar soepelere soulpop. De strijkers geven dat nummer extra gewicht en Auerbachs hogere zangregister past goed bij de verandering. Hier vindt het album duidelijk iets waardevols buiten de vertrouwde gitaarklank.
Man on a Mission brengt het scherpere gitaarwerk terug. Dat is welkom na het zachtere materiaal. De riff geeft de plaat een steviger middelpunt. Het contrast maakt ook duidelijk wat een paar andere tracks missen: wat wrijving. Als alles zo gepolijst is, kan zelfs een goede melodie voorbijgaan zonder veel achter te laten.
Later voegt A Little Too High een los, rootsachtig gevoel toe. Neon Moon sluit warmer en bedachtzamer af. Geen van beide voelt geforceerd in de volgorde geplaatst. De band verbindt die verschillende kleuren goed, ook al verandert de algemene stemming niet heel sterk.
Het album heeft een passende lengte en genoeg sterke nummers om het luisteren waard te zijn. Met wat meer risico was het gemakkelijker geweest om er echt van te houden, maar het aangename heeft ook zijn eigen aantrekkingskracht. No Rain, No Flowers werkt vooral wanneer groove en melodie samen iets doen, in plaats van alleen hetzelfde mooie geluid te maken.
