Amputechture
Amputechture beweegt vaak langzamer dan de drukke arrangementen suggereren. Het derde studioalbum van The Mars Volta geeft grooves, melodieën en rustige passages meer ruimte. De lange structuren en vreemde wendingen die de band kenmerken, blijven bestaan. Het is nog steeds een veeleisende plaat, maar de beste momenten ontstaan in de ruimte tussen de drukke uitbarstingen.
De acht tracks bestrijken een breed terrein. “Vicarious Atonement” opent los en ruimtelijk. “Tetragrammaton” groeit daarna uit tot een van de grootste stukken. Lagen gitaar, toetsen en verschuivende ritmes blijven het geluid veranderen. Het probleem is dat niet iedere beweging noodzakelijk voelt. Sommige delen zijn gemakkelijker te bewonderen om het spel dan te onthouden als onderdeel van een song.
“Meccamputechture” vindt een betere balans. Een terugkerende zangpassage geeft een herkenbare vorm. Kleine veranderingen leiden geleidelijk naar opener spel. Wanneer het vertrouwde deel terugkomt, heeft het dankzij de omgeving meer kracht. “Viscera Eyes” is een volgend duidelijk hoogtepunt. Het funkritme en zwaardere gitaarwerk vormen een stevige basis voor de ongewonere ideeën. Beide songs tonen hoe nuttig een sterke groove is in zulke complexe muziek.
Ook de kortere stukken helpen. “Vermicide” biedt een directere route door het album. “Asilos Magdalena” zet akoestische gitaar en zachtere zang voorop. Cedric Bixler-Zavala blijft expressief, ook wanneer de betekenis van de woorden lastig vast te stellen is. Aan het andere uiterste stelt “Day of the Baphomets” instrumentale details centraal, met een actieve basintro en uitwisselingen tussen saxofoon en gitaar.
Met ongeveer 76 minuten zou Amputechture een strakkere selectie kunnen gebruiken. Lange passages verbergen soms de melodieën in plaats van ze te versterken. De plaat is daardoor minder direct dan haar beste losse tracks suggereren. Warme klanken, stevige grooves en scherpe schaalveranderingen geven wel veel karakter. Liefhebbers van uitgebreide progressieve rock vinden genoeg om te verkennen, zolang ze enkele afdwalende stukken kunnen aanvaarden.
