De-Loused in the Comatorium
De-Loused in the Comatorium vraagt vanaf het begin veel. The Mars Volta stuurt posthardcorekracht door verstrengelde gitaren, rusteloze ritmes en lange vreemde klanken. Het debuut uit 2003 verwart soms, maar sterke songs geven de beweging een doel.
Son et Lumière leidt kort naar Inertiatic ESP. Cedric Bixler-Zavala ontmoet daar met hoge zang een dringend, vol arrangement. Het is een bruikbare ingang voor een plaat die vaak omwegen neemt. De zang is intens en de woorden leggen weinig uit. Toch houden de melodieën een menselijk middelpunt, ook als de rest moeilijk te volgen wordt.
De ritmesectie doet veel werk. Drums en gastbassist Flea houden vaart terwijl Omar Rodríguez-López riffs, effecten en vrije passages afwisselt. Roulette Dares (The Haunt Of) laat de verbinding horen. Iedereen kan een andere kant op zonder de aandrijving kwijt te raken. De complexiteit blijft daardoor actief in plaats van technisch vertoon.
Cicatriz ESP maakt het groter. De zware delen raken, maar het lange midden vertraagt de plaat soms te veel. Televators geeft rustiger een direct emotioneel contrast. Take the Veil Cerpin Taxt brengt daarna de harde rand terug. Die tempowisselingen maken het afwisselender dan het drukke oppervlak suggereert.
De overdaad beperkt het meest. Effecten bedekken soms de songvorm en overgangen duren langer dan nodig. Bijna een uur maakt dit een veeleisende kennismaking. Sterk ritmisch spel, herkenbare zanglijnen en onvoorspelbare gitaren geven wel een eigen gezicht. Dit is avontuurlijke rock met veel energie achter de details.
