The Perfume of Decay
Tigercub maakt zware rock donkerder op The Perfume of Decay. Fuzzy gitaren en dikke bas dragen het gewicht. Jamie Hall blijft vaak zachter zingen. Dat contrast geeft karakter: een song hoeft niet voortdurend voluit gezongen te worden om zwaar te klinken.
Na de korte sfeervolle intro Dirge brengt het titelnummer de gitaren naar voren. Show Me My Maker is overtuigender als hele song, met gespannen begin en sterke melodie die de zwaarte richting geeft. The Dark Below laat bas en gitaar tegen elkaar trekken voordat het refrein ze samenbrengt. Bekende rockingrediënten blijven door details interessant.
Swoon is minder zeker. Wisselende stemmingen en lawaaiige percussie maken rusteloos en geven onverwachtheid. Until I Forget laat hardere zang toe. Het blijft hetzelfde geluid, maar kan met wat wanorde veel verder rekken.
We're a Long Time Gone neemt met akoestische gitaar en toetsen afstand van de zwaarte. Help Me I'm Dreaming kiest aan het einde een zachte melodie en ongemak in plaats van de grootste riff. Beide passen bij de nachtelijke sfeer. De akoestische pauze blijft alleen minder hangen dan de andere klank eerst belooft.
Sommige troebele songs lopen in dezelfde stemming over. De teksten geven Halls twijfel en angst niet altijd genoeg details. Play My Favourite Song is toegankelijk, maar heeft minder persoonlijkheid dan de hoogtepunten.
Toch is dit een degelijk album met duidelijke uitschieters. Tigercub koppelt aanstekelijkheid goed aan zwaar ritme. De stille zang geeft de luidste stukken karakter. Meer variatie zou helpen. De beste songs geven al genoeg reden dit trio serieus te nemen.
