Rituals of Shame
Vijf nummers in 45 minuten. Warning is duidelijk niet terug om de rit naar je werk op te vrolijken. Rituals of Shame is het eerste studioalbum in twintig jaar. De trage gitaren en open zang laten die lange afwezigheid vreemd genoeg onbelangrijk voelen. Patrick Walker heeft nog steeds een heel eigen manier om een song pijn te laten doen.
Het titelnummer neemt bijna dertien minuten om de aanpak uit te leggen. De riffs bewegen langzaam, maar hebben een heldere melodische richting. Walker geeft de woorden genoeg gewicht om de aandacht vast te houden. Zijn stem staat overal centraal. Hij kan boven de gitaren uitstijgen en laat tegelijk genoeg onzekerheid horen om het gevoel geloofwaardig te maken.
Stations is bijzonder goed. De aangehouden gitaarpartijen laten ruimte rond de stem. Door de geleidelijke veranderingen voelt de song alsof hij iets verwerkt, in plaats van zichzelf alleen te herhalen. Bij muziek die zo langzaam gaat, is dat belangrijk. Elke extra minuut heeft een reden nodig.
Meestal geeft Warning die ook. Het drumwerk zorgt voor beweging zonder de rust te verstoren. Landing Lights laat de instrumenten meer van de emotie dragen. De arrangementen nemen de tijd, maar hebben wel degelijk vorm.
Night Comes Down spreekt minder direct aan. Ook geeft de helderdere opname de gitaren niet altijd dezelfde kracht. Het nummer ontwikkelt zich wel goed, vooral als de akkoordgang verandert. Zelfs de minder opvallende momenten passen bij de sfeer.
Afsluiter Teacher brengt een andere kwetsbaarheid. Het rustige deel geeft de laatste opbouw een vertrekpunt. Daarna laat het einde de muziek op een manier hangen die bij de hele plaat past.
Dit is een album voor een bepaalde stemming. Het tempo en de emotionele intensiteit vragen veel, met weinig verlichting. Warning begrijpt dat zwaarte net zo goed uit een stem en een aangehouden akkoord kan komen als uit snelheid of agressie. Rituals of Shame maakt dat opvallend duidelijk.
