Feeding the Wolves
Feeding the Wolves mikt direct op het refrein. 10 Years geeft de gitaren een helderdere klap, trekt arrangementen strakker en zet Jesse Haseks stem vooraan. Dat levert verschillende effectieve hardrocksongs op. Er blijft ook minder ruimte voor de ongemakkelijke sfeer die het eigener materiaal interessant maakt.
“Shoot It Out” demonstreert het plan het sterkst. De herhaalde zangfiguur is bot, maar het ritme geeft genoeg kracht. De fysieke urgentie past bij de eenvoudige structuur. “Now Is the Time (Ravenous)” gebruikt herhaling vergelijkbaar. Het wordt minder spannend wanneer dat de standaardroute naar intensiteit lijkt.
“Fix Me” toont de melodische kant beter. Het houdt genoeg spanning om niet alleen aangenaam te worden. Hasek geeft de zang een herkenbaar emotioneel verloop. “One More Day” heeft ook een helder, toegankelijk refrein. De songs komen gemakkelijk binnen doordat elke verandering duidelijk is en de centrale melodie in beeld blijft.
De prijs is een kleiner expressiebereik. Haseks eigen zangkwaliteiten kunnen onder de bewerkte klank verdwijnen. Meerdere harde tracks oefenen dezelfde druk uit. “Fade Into (The Ocean)” verandert het zachter, maar ook dat materiaal belandt vaak bij een vertrouwde emotionele conclusie. De plaat geeft minder ruimte aan twijfel dan de sombere klank suggereert.
Er zit degelijk vakwerk in: stevig spel, heldere melodieën en directe impact op de beste songs. De efficiënte bouw maakt alleen soms dat je een track te gemakkelijk door een andere vervangt. Feeding the Wolves werkt als gerichte verzameling stevige rocksongs, vooral wanneer “Shoot It Out” de kracht een duidelijk gezicht geeft. Het bevredigt minder wanneer de soepele uitvoering de spanning wegneemt die een song juist zou moeten uitdrukken.
