Silences
Silences heeft de spanning van blues, maar laat zich muzikaal niet tot een vertrouwd patroon beperken. Adia Victoria gebruikt gitaren, elektronica, blazers en strijkers om een onrustige wereld te maken. Haar stem blijft daar vaak opvallend beheerst boven staan. Juist dat verschil maakt de muziek sterk. De dreiging wordt groter doordat niet alles meteen wordt uitgeschreeuwd.
Opener Clean brengt je direct in die sfeer. De zang is ingehouden, terwijl de beelden in het verhaal veel harder aankomen. Bring Her Back gaat verder in dat donkere gebied. Victoria gebruikt de liedjes om vragen over macht, identiteit en onderdrukking scherp neer te zetten. Het zijn verhalen met meer dan één mogelijke uitkomst, en de arrangementen houden die onzekerheid levend.
Aaron Dessner helpt als medeproducer om die ruimte te vullen zonder de stem kwijt te raken. The City combineert een zachte voordracht met een benauwde omgeving van elektronica, ritme en blazers. De muziek geeft de woorden een andere lading dan alleen een rustige begeleiding zou doen. In The Needle's Eye vergroten onregelmatige blazers en dramatische strijkers het onbehagen verder.
Devil Is A Lie heeft weer een andere beweging. De bijna theatrale benadering geeft de donkere onderwerpen iets uitdagends en speels. De plaat wordt daardoor geen gelijkmatige reeks sombere liedjes. Soms zijn de bekende beelden van duivels en ontsnappen aan het zuiden wel erg nadrukkelijk aanwezig. De meer eigenzinnige momenten laten horen hoeveel Victoria met diezelfde onderwerpen kan doen.
Get Lonely kiest voor een zachter, meer open slot. De behoefte aan gezelschap blijft bestaan, ook wanneer de problemen niet verdwijnen. Silences maakt die spanning voelbaar zonder er een gemakkelijk antwoord op te plakken. Het is een beheerste, karaktervolle plaat waarin het geluid en de verhalen elkaar voortdurend versterken.
