Girl Going Nowhere
Op Girl Going Nowhere krijgen Ashley McBrydes countrysongs een stevig, gitaarrijk geluid. De arrangementen putten vrij uit heartlandrock en hebben geen elektronische productie nodig om eigentijds te klinken. Haar stem kan de band moeiteloos aan, maar de ingetogen uitvoeringen zijn even belangrijk. Die laten horen hoeveel karakter er onder de luidere afwerking in de composities zit.
Livin' Next to Leroy kijkt naar het buurtleven zonder de problemen tot een geruststellend plattelandsbeeld om te vormen. Details geven het verhaal gewicht. De gitaarsolo doet meer dan ruimte vullen voor het volgende refrein. McBrydes hardere zang maakt de bezorgdheid duidelijker, ook wanneer het rockgeluid eromheen bekend voorkomt.
El Dorado volgt de aantrekkingskracht van reizen en optreden met een sneller, gitaargericht arrangement. De energie contrasteert goed met de rustigere songs. De plaat kent de charme van een groot rockgeluid, maar werkt het best wanneer die kracht uit een helder gevoel of een concrete situatie voortkomt.
The Jacket houdt het kleiner en vindt herinneringen in een gewoon kledingstuk. De emotie komt uit de verbanden rond dat voorwerp, niet uit de waarde van de jas zelf. Andy (I Can't Live Without You) kleedt de muziek verder uit. Genegenheid en dagelijkse ergernis krijgen een directe, bescheiden uitvoering. Geen van beide songs heeft een ingewikkeld idee nodig om de zang betekenis te geven.
A Little Dive Bar in Dahlonega verbindt zijn aanmoediging met specifieke levens. Home Sweet Highway sluit langzamer en met meer soul af. Zo wisselt het album tussen zelfvertrouwen en kwetsbaarheid zonder geforceerde overgangen.
De grote gebaren zijn minder betrouwbaar. American Scandal blaast de romantiek op tot het drama gekunsteld voelt. Radioland vertrouwt te makkelijk op bekende heartlandrock. Ook maakt de productie kleinere details in McBrydes schrijfwerk soms minder goed hoorbaar.
Toch heeft Girl Going Nowhere genoeg songs die de aandacht voor haar stem en gitaren verdienen. De beste passages verbinden heldere verhalen, beheerste emotie en spel dat het materiaal ruimte geeft. De invloeden zijn herkenbaar, maar McBrydes eigen karakter maakt dit een overtuigende plaat.
