La Di Da Di
Zonder zang richt La Di Da Di alle aandacht op het samenspel van Battles. Gitaar en toetsen nemen elkaars klank over, korte figuren worden herhaald en John Staniers drums houden de muziek in beweging. Dat levert geregeld sterke ritmes op, maar maakt ook duidelijk hoe belangrijk een herkenbaar idee binnen al die activiteit blijft.
The Yabba is een overtuigende opening. Het nummer geeft de vreemde geluiden genoeg ruimte voordat het samenspel zich strakker organiseert. De verschillende lagen reageren op elkaar en houden een duidelijke spanning vast. Het is precies het soort arrangement waarin de technische beheersing van de band een praktisch doel krijgt.
Dot Net en FF Bada zijn op een andere manier direct. De ritmes blijven strak genoeg om mee te bewegen, terwijl kleine melodische figuren en bewerkte geluiden de richting blijven veranderen. Je hoort hoeveel er tegelijk gebeurt, zonder dat ieder detail afzonderlijk moet worden gevolgd.
Verderop wordt dat evenwicht lastiger. Sommige passages stapelen klanken op terwijl de ritmische kern minder naar voren komt. Het blijft vindingrijk, maar niet elke uitbreiding maakt het nummer sterker. Juist omdat Battles zo goed is in samenspel dat direct aanspreekt, vallen de momenten waarop de muziek alleen nog druk klinkt extra op.
Megatouch laat horen hoeveel verschillende klankkleuren de groep uit haar instrumenten kan halen. De overgang naar een hoekig, funkachtig ritme geeft die vreemde geluiden weer richting. Toch blijft de totale speelduur aan de ruime kant: een paar omwegen hadden minder nadruk mogen krijgen.
La Di Da Di heeft dus geen gebrek aan ideeën of muzikaal vermogen. De sterkste stukken verbinden die eigenschappen aan een heldere beweging. Daarbuiten vraagt de plaat soms meer aandacht dan ze teruggeeft. Wie houdt van nauwkeurig opgebouwd, instrumentaal ritme krijgt veel om te ontdekken, maar ook een album dat selectiever had mogen zijn.
