Mirrored
Mirrored laat ingewikkelde muziek verrassend direct werken. Battles bouwt de nummers uit korte gitaarfiguren, toetsen, stevige drums en vervormde stemmen. Die onderdelen lijken soms hun eigen route te volgen, maar het ritme houdt de boel bij elkaar. Je hoeft niet elke maatwisseling te begrijpen om mee te kunnen bewegen.
Dat maakt Atlas zo sterk. Onder de vreemd klinkende zang zit een duidelijk stampend ritme, waardoor het nummer tegelijk eigenzinnig en makkelijk te volgen blijft. De herhaling heeft hier een functie: kleine verschuivingen worden hoorbaar zonder dat de centrale beweging verdwijnt. Het nummer laat goed horen hoe de band technische beheersing in iets aanstekelijks omzet.
Race : In begint gejaagder, met korte, scherpe accenten die steeds opnieuw in elkaar grijpen. De drums geven het speelse geluid een stevige ondergrond. Ook Tonto heeft genoeg kracht om meer te zijn dan een slimme verzameling geluiden. Het is juist de combinatie van lichamelijk spel en bewerkte klanken die deze muziek interessant maakt.
Niet ieder idee houdt die spanning even goed vast. Vooral wanneer een patroon lang wordt uitgesponnen, kan de nieuwsgierigheid naar het volgende detail groter worden dan de behoefte om bij het nummer te blijven. Rainbow laat horen hoe dicht plezierige uitbundigheid en een overdaad aan vondsten bij elkaar kunnen liggen. De opgewekte toon en vreemde stemeffecten zullen bovendien niet iedereen aanspreken.
Toch is er voldoende ruimte tussen alle drukte. De rustiger passages voorkomen dat het album alleen een reeks technische hoogtepunten wordt. In de sterkste nummers blijft een herkenbare beweging overeind, terwijl daaromheen van alles verandert.
Mirrored is daarmee vooral een geslaagde samenwerking tussen precisie en speelplezier. Battles vraagt aandacht, maar geeft daar ook ritme, melodie en duidelijke hoogtepunten voor terug. De muziek mag ingewikkeld zijn; de aantrekkingskracht van Atlas en Tonto is dat zelden.
