Lucy
Lucy heeft een donkerdere, lossere sfeer dan de bekende hardrockingrediënten doen vermoeden. Candlebox houdt van stevige akkoorden en openlijk emotionele zang. De ruwe kanten geven de muziek wel een nuttige onrust. De plaat wordt interessanter wanneer de directe rocksongs ruimte maken voor trager, minder zeker materiaal.
Simple Lessons begint met een directe energiestoot. Het is een doeltreffende opener. De beweging voorkomt dat Kevin Martins nadrukkelijke zang alles zwaar maakt. Het titelnummer werkt op grotere schaal en laat het spel rond de melodie uitrekken. De band neemt die ruimte zelfverzekerd in.
De gitaar is aantrekkelijk én beperkend. Peter Klett geeft kleur rond de zang in plaats van alleen de hoofdakkoorden te verdubbelen. Zijn leadpartijen maken het oppervlak rusteloos. De terugkerende stijl van die lijnen kan verschillende songs ook meer op elkaar laten lijken dan nodig. Wat terughoudendheid zou een losse frase soms meer laten zeggen.
Het langzamere einde geeft dat geluid een sterkere omgeving. Butterfly maakt een geduldige, schaduwrijke sfeer die bij het gewicht van Martins stem past. De terugkeer aan het slot benadrukt hoe belangrijk de song voor het album is. Hier klinkt Candlebox verdiept in een gevoel, niet alleen vastbesloten een krachtig refrein te leveren.
Zonder die sfeer is de plaat minder betrouwbaar. Sommige middenpassages bewegen tussen bekende vormen zonder een melodie te vinden die even memorabel is als de overtuiging van het spel. De band kan veel energie opwekken, maar dat verklaart niet altijd waarom een song moet doorgaan.
Toch zit er meer karakter in dan de hardste oordelen over deze plaat suggereren. De opening brengt vaart. Het latere materiaal geeft meer beschouwende diepte. Lucy werkt het best als album van gitaarklanken en volgehouden stemmingen. Butterfly biedt de duidelijkste reden om verder te luisteren dan de directe rockmelodieën.
