This Type of Thinking (Could Do Us In)
This Type of Thinking (Could Do Us In) houdt Chevelles zware, melodieuze geluid dicht bij zijn gevestigde vorm. Pete Loeffler blijft met zijn stem het sterkste middelpunt. Hij gaat van ingetogen zang naar een veel hardere aanval. Gitaren en ritmesectie geven gewicht om tegenin te bewegen. De beste songs maken sterke hooks van die bekende opzet. Het hele album blijft niet even boeiend.
The Clincher opent effectief. Een snelle vervormde gitaarfiguur geeft de drums richting. Het trage tweede couplet laat de bas meer werken. De veranderingen zijn eenvoudig. De spelers laten ze tellen. Hier blijven kracht en melodisch gevoel nauw verbonden.
Vitamin R (Leading Us Along) is een ander duidelijk hoogtepunt. De volle gitaar geeft de stem veel om doorheen te duwen. Loeffler maakt de melodie dringend. Het arrangement verrast niet sterk, maar de hook geeft de wisselingen een doel. Chevelle overtuigt vooral wanneer de stem het bekende zware decor eigen karakter geeft.
Panic Prone gebruikt zachtheid voor een welkome drukverandering. Another Know It All brengt meer beweging in de ritmesectie. Dat helpt, maar lost het probleem niet helemaal op. Te vaak keert de plaat naar vergelijkbare tempo's, herhaalde riffs en dezelfde routes naar een refrein terug.
Still Running is krachtig. De herhaalde regels en instrumentale ideeën werken over de volle duur minder. Ook To Return verliest vaart. In de tweede helft voelen stukken minder betrokken dan de opening. De vlakke productie maakt die grenzen moeilijker te negeren, ook bij vakkundig spel.
Bend the Bracket sluit ingetogener af en laat melodie de stemming dragen. Chevelle kan duidelijk impact maken zonder voortdurend gitaargewicht. This Type of Thinking heeft meerdere sterke songs en een zeer goede zanger. De zware aanpak heeft meer variatie nodig. De hoogtepunten zijn het zoeken waard. Het geheel overtuigt minder dan die momenten doen vermoeden.
