Wonder What's Next
Op Wonder What's Next weet Chevelle precies wat het met zijn zware rock wil bereiken. De riffs zijn snel te volgen, maar wisselende intensiteit en sterke zang geven ze karakter. Het geluid is gepolijst zonder aan gewicht te verliezen. Dat maakt de directste songs uitnodigend, ook als de sfeer gespannen blijft.
Family System is een overtuigende opener. De rustige introductie maakt plaats voor veel zwaardere gitaren en Pete Loefflers stem wordt ruwer naarmate de song groeit. Comfortable Liar houdt die zwaarte vast met een volle, herhaalde riff en stevige drums. Beide songs zetten het fysieke karakter van de plaat neer zonder slordig te klinken.
The Red bouwt die aanpak rond een sterk refrein. De bas biedt houvast, terwijl de zang de gevoelswisselingen duidelijk overbrengt. Ook Send the Pain Below gebruikt een directe couplet-refreinstructuur en behoort daarmee tot de rechtlijnigste songs.
Closure vindt een goede balans tussen zachtere passages en zware ontlading. De overgangen voelen natuurlijk en geven de melodie ruimte voordat de krachtigere delen komen. Het contrast is hier onderdeel van de compositie en maakt niet alleen dezelfde riff groter.
An Evening With el Diablo zet de bas meer op de voorgrond. De openingslijn blijft belangrijk terwijl gitaarlagen zich eromheen verzamelen. Die geduldige opbouw geeft de plaat een andere vorm en maakt het uiteindelijke einde extra abrupt. Het is een welkome afwisseling naast de directe refreinsongs.
Sommige passages blijven te lang bij dezelfde ideeën hangen. Ook is het akoestische One Lonely Visitor een minder overtuigende afsluiter dan het zwaardere materiaal verdient. Toch slaagt Wonder What's Next vaker dan het afdwaalt. Strak spel, pakkende melodieën en intensiteitswisselingen geven bekende ingrediënten uit de alternatieve metal een eigen gezicht. Chevelle houdt de songs toegankelijk en zorgt tegelijk dat de zwaarte betekenis heeft.
