The New Normal
Cog geeft zware rock op The New Normal de tijd om te groeien. Dikke gitaarriffs, beweeglijke bas- en drumpartijen en de directe zang van Flynn Gower vormen de basis. De muziek heeft iets van Tools donkere sfeer, maar het Australische trio hecht ook aan zangmelodieën die blijven hangen. In de beste songs krijgen beide kanten ruimte zonder dat de overgangen geforceerd voelen.
Real Life laat die aanpak duidelijk horen. Een rustige opening groeit uit tot een veel groter gitaargeluid, terwijl de zang urgentie toevoegt. De song wisselt tussen licht en zwaar, maar blijft goed te volgen. My Enemy houdt het compacter. Een sterk refrein en strak spel maken de track tot een goed beginpunt voor wie de langere stukken veeleisend vindt.
De ritmesectie bepaalt een groot deel van het karakter. In The Spine krijgen de drums van Lucius Borich een hoofdrol. Hun herhaalde patronen vormen de basis voor een ongemakkelijke sfeer. Run is minder voorspelbaar, met contrasterende secties en verschillende lagen zang. Zulke details houden de muziek in beweging, ook als de gitaar een vast patroon aanhoudt.
Vooral aan het einde blijkt waarom de songs zoveel ruimte krijgen. The Doors gaat vanuit een rustige, ruime opening naar zwaarder spel en ontspant daarna weer. Naming The Elephant zet die beweging voort. Een helder gitaarpatroon ontwikkelt zich tot iets veel groters. De veranderingen volgen de stemming van de songs, waardoor het afsluitende tweetal meer te bieden heeft dan alleen lengte.
Elders levert dat geduld minder op. Charades herhaalt een eenvoudig idee te lang. Sommige politieke teksten komen ook minder krachtig over dan de uitvoering doet verwachten. Er zijn bovendien passages die in een korter arrangement hetzelfde duidelijker zouden zeggen. De omvang van de plaat stelt je geduld soms op de proef voordat het sterke slotmateriaal aan bod komt.
Toch maakt The New Normal Cogs aanpak overtuigend. De zware passages hebben impact en de rustige houden echte spanning vast. De ritmische details verbinden beide kanten. Het is een boeiende plaat voor wie wil dat alternatieve rock langere songvormen verkent zonder heldere melodieën op te geven.
