Human Clay
Higher doet wat de titel belooft. Mark Tremonti geeft het couplet een herkenbare gitaarfiguur. Het refrein opent daarna ver genoeg voor Scott Stapps stem. Human Clay bouwt op zulke momenten en begrijpt hoe een rocksong een gezamenlijke verklaring wordt.
Creeds tweede album is direct in spel en emotionele bedoeling. De gitaren zijn groot maar goed te volgen. De ritmesectie legt een stevige basis. Are You Ready? begint doelgericht. What If valt harder aan tussen afgemetener materiaal. De band kan gewicht geven zonder de song te verliezen.
With Arms Wide Open maakt de zachte aanpak even duidelijk. Een eenvoudige, effectieve melodie laat het volume geleidelijk met het gevoel meegroeien. Stapps stem zal voor velen beslissend zijn. De lage, nadrukkelijke zang kan betrokken klinken, maar een simpele gedachte ook moeizamer maken dan nodig.
Faceless Man geeft spirituele zoektocht een minder rechte vorm. Rustige gitaren maken zware delen nuttiger. Er is vóór de ontlading ruimte voor twijfel. Say I brengt welkom beweging. Zo wordt het geen lange optocht brede refreinen.
De terugkerende zwakte is structureel. Veel songs gaan op dezelfde manier van heldere gitaarfiguren naar dikke vervormde akkoorden. Over een hele plaat vallen die gelijkenissen meer op. Teksten zoeken vaak universele geruststelling, terwijl individuele ervaringen onduidelijk blijven.
Human Clay is effectieve directe hardrock wanneer melodieën sterk genoeg zijn. Higher en With Arms Wide Open blijven bestaan doordat hun melodieën de omvang van de uitvoering rechtvaardigen. Songs eromheen leunen soms meer op die omvang zelf. De plaat overtuigt beter als verzameling duidelijke kwaliteiten en beperkingen dan als onbegrepen meesterwerk of makkelijke grap.
