Weathered
Bullets opent een Creed-album krachtig. De gitaren vallen harder aan, het ritme bijt en Scott Stapp wil meteen ter zake. Weathered beweegt aan zijn uitersten meer dan de reputatie van plechtige ballads doet vermoeden.
Mark Tremonti geeft het zware materiaal vorm. Freedom Fighter is ook vlot. De openingsreeks toont een band die meer kan dan wachten op een groot refrein. Fysiek zelfverzekerd gitaarspel helpt ook wanneer de song conventioneel is.
One Last Breath slaagt het duidelijkst aan de rustige kant. De heldere gitaarlijn blijft zelfstandig hangen. Stapp heeft iets stevigs om rond te zingen voordat het arrangement groeit. My Sacrifice gebruikt een bredere, openlijk opbeurende melodie. Beide begrijpen het nut van een sterke melodische kern, al lijkt de emotionele omvang van de tweede vanaf het begin vast te staan.
Who's Got My Back? kiest sfeer, een andere intro en tragere ontwikkeling. De wens om het geluid uit te rekken is welkom. Je hoort ook hoe sterk Creed steeds terugkeert naar dezelfde combinatie van zware gitaar en nadrukkelijke zang, ongeacht het vertrekpunt.
Dat is de grootste beperking. Stapp geeft bijna elke frase alles. Weinig rustige gedachten mogen rustig blijven. Don't Stop Dancing voegt opbeuring toe zonder de boodschap specifieker te maken. Het akoestische Lullaby contrasteert nuttig in het slot. De directheid trekt meer aan dan de formulering van het gevoel.
Weathered heeft enkele van Creeds sterkste gitaarmelodieën en meerdere effectieve songs. Het toont ook de gewoontes helder. Het zware materiaal profiteert van urgentie. De beste ballad verdient zijn omvang met melodie. Elders moet overtuiging gaten vullen die een afwisselender arrangement of minder algemene tekst beter had kunnen bedienen.
