Days of the New
Ook een akoestische gitaar kan zwaar klinken. Days of the New bouwt zijn debuut rond dat idee, met herhaalde riffs, stevige aanslagen en de lage, ernstige stem van Travis Meeks. De verwantschap met grunge is duidelijk. De instrumenten geven het alleen een andere klank dan de gebruikelijke muur van vervorming.
Shelf in the Room introduceert dat geluid overtuigend. Het gitaarpatroon is helder, het tempo blijft afgemeten en Meeks geeft de melodie genoeg gewicht om de song groter te laten voelen dan het arrangement. De sfeer is donker zonder dat het volume steeds omhoog hoeft. Juist doordat de opener de aanpak zo natuurlijk uitlegt, werkt hij goed.
Touch, Peel and Stand brengt meer beweging. De gitaren reageren op elkaar, de bas heeft een duidelijke plaats onder de zang en het refrein opent met harmonieën. De fysieke energie laat horen dat deze bezetting meer kan dan trage, gekwelde ballads. The Down Town gaat daarin verder. Een levendig ritme en een sterke akkoordgang maken het tot een van de meest direct aansprekende momenten.
Ook de kleine details verdienen aandacht. Solitude heeft een wiegend ritme en Now geeft de akoestische leadpartijen meer ontwikkelruimte. De twee gitaren kunnen verschillende patronen toevoegen zonder het geluid vol te maken. In dat samenspel wordt de eigenheid van de plaat het duidelijkst. Rond Meeks' stem bouwen de muzikanten hun eigen vaart op.
Het beperkte klankpalet stelt ook grenzen. Sommige latere nummers gebruiken vergelijkbare gitaarfiguren en zanglijnen zonder de indruk van de opening te evenaren. In How Do You Know You? begint de vertrouwde sfeer meer te dragen dan de melodie. Extra contrast had de sterkste ideeën meer ruimte gegeven.
De beste songs maken dit nog steeds een interessant debuut. De melodieën zijn aanstekelijk, de stem heeft een eigen karakter en de band begrijpt hoe goed een akoestische gitaar als ritme-instrument kan werken. Wie van de donkere kant van jarennegentigrock houdt en die eens anders wil horen, vindt hier een overtuigend beginpunt.
